Rozdział II

Klaus

Wracałem do domu. Byłem na siebie wściekły, że nie zabiłem Keszji, ona miała być martwa, taki był plan, a jednak ją oszczędziłem. Zawsze zabijałem swoje ofiary chyba, że miałem bardzo ważny powód, aby tego nie robić. Najgorsze było wrażenie, że skądś ją znam i ten smak krwi też był mi dziwnie znajomy.

-Co się ze mną dzieje?- pytałem się w myślach.-Jeden zwykły człowiek, a tak mi namieszał w głowie.

-Muszę się dowiedzieć wszystkiego o tej dziewczynie.- postanowiłem.

Keszja

Kiedy wróciłam do domu od razu wzięłam gorący prysznic, gdy skończyłam ubrałam dżinsy, białą bokserkę i niebieską koszulę, a do tego niebieskie trampki, no i oczywiście mój srebrny wisiorek na słońce, a następnie zeszłam do piwnicy. Wzięłam latarkę z półki i weszłam przez szafę do ukrytego pokoju. Podeszłam do zamrażalnika i wyjęłam woreczek z krwią, którą łapczywie wypiłam. Była zimna i ohydna, ale nie zwróciłam na to uwagi.

Klaus

Spałem, gdy obudził mnie dźwięk telefonu. Wkurzony rzuciłem nim o ścianę. Niestety, kiedy telefon przestał dzwonić do pokoju weszła Rebeka.

-Rebeka czego chcesz?!- byłem w bardzo złym nastroju.

-Masz gościa- powiedziała i wyszła z pokoju.

Szybko ubrałem się i zszedłem na dół. W salonie ujrzałem Bonnie. Ona przychodziła tylko, kiedy miała jakąś ważną sprawę. Bardzo się ożywiłem, byłem ciekawy o co tym razem chodzi.

-Dzień Dobry-powiedziałem.

-Daruj sobie te uprzejmości, jest sprawa.- powiedziała czarownica.

-Tak? Mam nadzieje, że to coś interesującego- powiedziałem z miną mordercy.

Widać było, że dziewczyna się mnie boi.

-W mieście jest jakaś potężna istota, nie mam pojęcia kto to, ale wyczuwam ją, pomyślałam, że chciałbyś wiedzieć.- powiedziała na jednym oddechu.

-Czy możesz ją zlokalizować?- spytałem coraz bardziej zaciekawiony.

-Nie, już próbowałam, dlatego przyszłam do ciebie.

-A w czym ja ci mogę pomóc?- spytałem bez emocji, mimo narastającego we mnie napięcia.

-Jest jeszcze jeden sposób, ale potrzebna mi jest twoja krew- odpowiedziała dziewczyna i czekała na moją reakcję.

Zaskoczyła mnie tą odpowiedzią, nie wiedziałem co powiedzieć, udało mi się tylko wykrztusić

-Po co?

-Do zaklęcia, bo zawsze jak próbuję znaleźć tą istotę trop prowadzi do ciebie, a upewniłam się, że ty nią nie jesteś.-powiedziała niepewnie czarownica.

-Co?! Jak to do mnie?!- nie wytrzymałem i wybuchłem. 

Czarownica ze strachu aż się skuliła. Tego było już za wiele. Od razu na myśl przyszła mi Keszja. Musiałem dowiedzieć się o co chodzi.

-Dobrze to gdzie i kiedy?- spytałem już spokojnie.

-Może być u ciebie o 18.00.-odpowiedziała zadowolona dziewczyna.

***

Postanowiłem pójść się przewietrzyć. Nie wiedziałem co o tym wszystkim myśleć. Zjawia się jakaś dziewczyna. Piję jej krew, nie zabijam, choć tego chcę, a później czarownica oznajmia, że w tym mieście jest jakaś potężna istota, a trop prowadzi do mnie. No tego już za wiele.

Poszedłem do Keszji. Zapukałem do drzwi, a po chwili w progu pojawiła się ona. Miała na sobie dżinsy, białą bokserkę, a do tego niebieskie trampki i ten sam srebrny wisiorek co ostatnio.

-Cześć my się znamy?- spytała dziewczyna.

 Jeśli naprawdę była tą potężną istotą to nieźle grała, że nic się nie wydarzyło.

-Jestem Klaus. mieszkam niedaleko- odpowiedziałem.

-Aha miło mi cię poznać. Jestem Keszja.

-Pomyślałem, że może pokażę ci miasto?-zapytałem.

-No nie wiem

-No weź, nie gryzę-skłamałem i szczerze się uśmiechnąłem.

-No dobrze- zgodziła się Keszja z lekkim ociągianiem- i tak miałam wychodzić- dodała.

***

Chodziliśmy po parku. Nic nie mówiliśmy. Tylko ja od czasu do czasu komentowałem niektóre rzeczy. 

-To miło z twojej strony, że chciałeś mi pokazać miasto.- powiedziała Keszja.

-To ja się cieszę, że się zgodziłaś- odpowiedziałem i uśmiechnąłem się tym swoim uśmiechem, który podoba się dziewczynom.

-Może pokaże ci mój dom- zaproponowałem.

-Przykro mi ale muszę już iść, jestem umówiona.- uśmiechnęła się przepraszająco.- A czy wiesz gdzie jest jakiś bar?

-Jasne, zaprowadzę cię.- odpowiedziałem i co mnie zdziwiło, ucieszyłem się, że mogę jej pomóc.

Szliśmy w stronę baru w milczeniu, kiedy postanowiłem zadać jej pytanie.

Keszja

Kiedy zbliżaliśmy się w stronę baru, Klaus wyskoczył z zaskakującym pytaniem.

-Czy wierzysz w istnienie wampirów, wilkołaków... ogólnie istot nadprzyrodzonych? Co o tym myślisz?

Zamurowało mnie, nie wiedziałam co mam odpowiedzieć żeby się nie zdradzić. Klaus obserwował mnie uważnie i cierpliwie czekał na moją odpowiedź.

-Ja... Ja... Uważam, że to możliwe, nie wiadomo co świat przed nami kryje.- wydukałam i spojrzałam się wyzywająco Klausowi w oczy. Nie powinnam tego robić ale nie mogłam się powstrzymać. Utonęłam w jego spojrzeniu i błękicie jego oczu. Na szczęście dotarliśmy już do baru. Klaus chciał coś powiedzieć lecz nie dałam mu dojść do głosu.

-Dzięki za wskazanie drogi- powiedziałam pośpiesznie.  

Kiedy wchodziłam do baru, usłyszałam jak Klaus mówi nie ma za co.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hej mam nadzieję, że wam się spodoba i proszę o komentarze. Następny rozdział pewnie dodam w weekend, chyba, że będę mieć wolną chwilę to wcześniej.